Kwestia Generała Skrzypczaka 2 komentarze

Napisano dnia 20 sierpnia 2009, w Ogólne

Są dwie złe wiadomości ze sprawą Dowódcy Wojsk Lądowych związane. Pierwszą jest to, że złamał zasady, których żaden żołnierz demokratycznego państwa łamać nie może i nie może pozostać to bez konsekwencji. Drugą zaś to, że miał rację.

Armia a Państwo
Władza cywilna MUSI mieć pełne zwierzchnictwo nad armią w trakcie pokoju i być brana pod uwagę w trakcie wojny. Polityka nadzoruje wojsko, jego strukturę, stosunki wewnątrz panujące. Zapewnia mu również środki finansowe, materiałowe, niezbędną infrastrukturę, zabudowę etc. I, nade wszystko, zbroi ją. W czasie pokoju jest to jednak relacja jednokierunkowa. Oznacza to tyle, że polityka decyduje o Armii, ale Armii wara od polityki. Jest to trochę jak z relacją na linii pracownik-szef. Pracownik może mieć zastrzeżenia do działalności korporacji. Ale jak ogłosi to publicznie, to wylatuje bez „do widzenia!”. No, chyba, że jest szefem związków zawodowych, ale to inna sprawa.

By wojskowi nie mieszali się do polityki na przykład zwykło się umieszczać ośrodki decyzyjne służb (zwłaszcza specjalnych) poza ośrodkami władzy czysto cywilnej, poza stolicami. Amerykański Pentagon nie znajduje się w samym Waszyngtonie, lecz w leżącym po drugiej stronie rzeki Potomak, mieście Arlington. Siedziba CIA mieści się w Langley. Nasze służby wywiadowcze też miały być wyrzucone z Warszawy, zapowiadał to jeszcze MON Radosław Sikorski.

Wojskowych nie wpuszcza się do polityki. Ostatnimi bardzo znaczącymi i wpływowymi Generałami w polskiej polityce byli Generał-Premier Kiszczak i Generał-Prezydent Jaruzelski. Gdy Generał MacArthur postanowił grać swoją polityczną grę z Chińską Republiką Ludową, pożegnał się ze stanowiskiem. I tak reaguje się każdym demokratycznym kraju o demokracji modelu zachodniego. Demokratycznym, lecz nie zachodnim, wyjątkiem jest Armia Turecka, broniąca państwa przed zakusami religii. Niemniej tutaj jest Europa. Tu za politykę wojskowi żegnają się ze stanowiskami.

Przetargowy burdel
Czy wiesz, że zgodnie z dyrektywą UE każdy zakup wojskowy o wartości większej niż bodaj 1,25 mln euro powinien być poprzedzony procedurą przetargową? Że jeżeli któryś z kontyngentów na misji potrzebuje TU I TERAZ NA GWAŁT I NATYCHMIAST powiedzmy 20 lekko opancerzonych samochodów terenowych, bo jazda wozami nieopancerzonymi jest zbyt niebezpieczna a ciężki sprzęt się zakopuje, to MON musi najpierw dopieścić (procedura niedomiziana to procedura stracona!) procedury, potem wyłonić zwycięzcę przetargu, potem zmierzyć się z ewentualnymi odwołaniami i ponowną procedurą. Przywołam sytuację PKW „Czad” działającemu w ramach sił EUFOR, któremu ktoś... podprowadził opancerzony samochód terenowy Land Rover Defender. Śmiem twierdzić, iż gdyby trafili tam urzędnicy z Warszawy, to ewentualne negocjacje ze złodziejami też prowadziliby na podstawie dyrektyw unijnych.

Jest czas pokoju. Wniosek- Armia może poczekać. Prowadzi to jednak do sytuacji, w których żołnierze otrzymują sprzęt, który przydałby się rok- dwa lata wcześniej. Ale tu i teraz jest im o kant d...y rozbić. Świetnie było to widać na przykładzie wozów kontyngentu w Iraku. Gdy wyjeżdżał, zabierał ze sobą cud-miód wozy Honker. Miały dwie zalety. Były tanie. I gdy trafiał je pocisk, przelatywał na wylot i wybuchał z dala od celu. Żebraliśmy Hummery od Amerykanów. Dostaliśmy je w zasadzie dopiero wtedy, gdy przestały zapewniać ochronę przed minami partyzantów. Polscy mechanicy i zwykli żołnierze dopancerzali je na swoją rękę. Oczekiwaliśmy, aż pierwszy „Rosomak” trafi do żołnierzy. Jednak gdy trafił, trzeba go było natychmiast dopancerzyć, bo już nie wystarczał, by ochronić załogę. Gdyby te Hummery i Rosomaki trafiły do polskich żołnierzy o rok wcześniej, byłyby użyteczne bez modyfikacji. Jednak dotarły później.

Zagraniczne pocieszenie
Nie jesteśmy jednak jedyni. Wciąż powraca do mnie anegdotka rodem z pierwszej wojny światowej, kiedy to żołnierze Carskiej Rosji walczący na Mazurach nie mieli czym strzelać, za to mieli dostawę czekanów do wspinaczki górskiej. Bo ich producent miał znajomości. Ale w takiej Kanadzie na przykład program wymiany śmigłowców morskich (Maritime Helicopter Replacement) ciągnie się już ćwierćwiecze, a potrwa jeszcze co najmniej cztery lata. By obecnie dostępne śmigłowce CH-124 Sea King mogły polatać godzinę, kilka wcześniejszych godzin spędzają w warsztacie. Niedawno cała flota powietrzna została uziemiona, bowiem po 46 latach eksploatacji silniki utraciły moc wystarczającą do bezpiecznego latania. Można zapytać- skąd my to znamy? Utrata mocy śmigłowca nieomal nie zabiła nam Premiera...

Trochę autonomii!
Prawo i procedury są ważne. Mają czemuś służyć. Ale jeżeli żołnierz mówi- potrzebuję TEGO, a jego dowódca potwierdza, że jest to niezbędne, to MON musi mu to jak najszybciej dostarczyć. Potrzebne są mechanizmy chroniące przed sprzedawczykami w Armii. Ale nie mogą one jej paraliżować.

2 komentarze do wpisu pt. “Kwestia Generała Skrzypczaka”

burdel, 20 sierpnia 2009 o godzinie 21:53:33:

• w administracji zawsze byl burdel i dobrze ze ktos ma odwage to glosno powiedziec,
  teraz bedzie duzo szumu, moze nawet Skrzypczak wyleci - a potem go przywroca i bedzie mial odpowiednia pozycje :)

KP, 20 sierpnia 2009 o godzinie 22:40:41:

• Już sam podał się do dymisji.

Dodaj komentarz:

Dyskutujesz z ludźmi, a nie maszynami, odnoś się więc do nich z należnym im szacunkiem. Jeżeli chcesz odnieść się do merytorycznej zawartości bloga i komentarzy, podzielić się jakimś swoim spostrzeżeniem czy uwagą- rób to śmiało i się nie krępuj. Jeżeli zaś nudzisz się w domu i zależy Tobie tylko na powkurzaniu innych użytkowników sieci- wracaj do klocków.